Tag: پانویس

خواستم درد را بنویسم

اشک شد

اشک را مانع شدم؛ درد در قلبم ته نشین شد

حالا منم و دردی که نمی‌توان گریست، و دردی که نمی‌توان نوشت

آسیاب به نوبت مسلم خان

یادآر آن زمان که به تازیانه خواستی تسلیم خدایت شویم و حال خدای زاده نشده و مرده‌ی تو تبل تو خالی و پوسیده‌ای‌ست که حتی صدایی برای التماس بخشش از ما ندارد.

از میان هزاران ما، دستان یکی به گردنت برسد کافی‌ست و تو عمیقا تنها خواهی بود و میان خون و سجاده‌ی متعفنت تنها خواهی مرد

لامپ سوخته

گیرم که به ما عاشقی آموختنی نیست

شیرینی شادی به دهان دوختنی نیست

وان لب که ز گل خنده‌ی ما شاد بماند

گیرم که بدوزند و بگویند خوشی نیست

من کنده ز دنیای توام محتسب پیر

خواهی که نخواهی و بگویی شدنی نیست

لامپ سوخته

سوزن پرگار تویی

دایره‌ی درد منم

بیش میازار مرا

لامپ سوخته

اگر زمان در دستانم بود

از میان آن کودکیم را می‌جستم

و اگر مرا توانی بود، کودک می‌ماندم.

لامپ سوخته

هوای تازه دلم خواست
بی تو میمیرم
صدا بزن که به آهنگ توست تقدیرم

لامپ سوخته

تنهایی؛ اتاق بزرگ و تاریکی‌ست که تو در آن با تمام چیزهایی که دوست داری و دوست نداری زندانی شده‌ای.

لامپ سوخته

پرسید: از تو چه ماند؟

تنی نیمه جان و زبانی الکن؛ برای گفتن پاسخ “هیچ”

لامپ سوخته

سینه‌اش دریا؛ زلفش دریا؛
قایق کوچک من چگونه تاب بیاورد طوفان را؟
چشمانش آسمان؛ لبانش آسمان؛
بال شکسته‌ی من چگونه تاب بیاورد طوفان را؟
خشمش باد؛ قدم‌های رفتنش باران؛
کلبه‌ی بی‌سقف من چگونه تاب بیاورد طوفان را؟

لامپ سوخته

انسان موجودی‌ست آواره میان دو هیچ؛ آنچه گذشت و آنچه هنوز نیامده.

لامپ سوخته