پانویس - نوشته‌های آقای لامپ

پانویس هشتم دفتر لامپ

من گم شده‌ام تا به تجسس تو بیایی
هیهات که دوری و نفهمی که بیایی

تو رفتی و من
هنوز رو به رفتنت ایستاده‌ام

به امید برگشتت . . .

دنیا خیلی وقت است تمام شده

شما بی‌خبرید!

دنیا آن روز که او رفت تمام شد
ما فقط داریم وقت تلف میکنیم . . . !

در من پیاله‌ای‌ست

که از نبودنت

لبریز شده

جای تو خالی‌تر می‌شود

و پیاله لبریزتر

روزی چند وعده حرف‌هایم را می‎خورم، اما سیر نمی‎شوم . . . !

خودت را آنقدر باد نکن که بترکی!

هر چند بادکنک خیلی خیلی بزرگی باشی؛ هر کس ظرفیتی دارد

به دنیا آمدیم که تفریح کنیم و خوش باشیم،

اما به خاطر اینکه از شر کنجکاوی دیگران خلاص شویم فعلا تفریح را کنار گذاشته و مثل دیگران زندگی می‌کنیم

هزار دانه کاشتم، با عشق؛ یکیشان جوانه نزد!

تو را به چه امید به خاک سپارم، با هزاران عشق؟